Przedstawiony poniżej PORADNIK MALARZA zawiera wiele istotnych i niezbędnych informacji o wyrobach lakierowych oraz zasadach malowania i prowadzenia remontów. Jest przeznaczony dla wszystkich tych, którzy chcieliby dowiedzieć się czegoś więcej o lakiernictwie i profesjonalnie prowadzić swoje domowe remonty.

SŁOWNICZEK TERMINÓW

Poniżej przedstawione są pojęcia dotyczące farb i lakierów. Możesz je spotkać w prasie fachowej, sklepie, katalogach produktów itp. Dlatego wyjaśnienie ich jest bardzo ważne. Dzięki nim będziesz wiedział, o co tak naprawdę chodzi i nie dasz się nikomu zaskoczyć.

PODSTAWOWE POJĘCIA

Podłoże - powierzchnia przedmiotu na którą jest nanoszony wyrób lakierowy. Emalia - wyrób lakierowy pigmentowany, nieprześwitujący, posiadający wysokie walory dekoracyjne. Farba - wyrób lakierowy pigmentowany, tworzący powłokę kryjącą, spełniającą głównie funkcję ochronną. Lakier - wyrób lakierowy, tworzący powłokę prześwitującą, posiadający wysokie walory dekoracyjne.

Bejca - środek impregnujący do drewna, mający zarówno działanie ochronne (zabezpiecza przed wilgocią, czynnikami atmosferycznymi, grzybami owadami itp.) jak i dekoracyjne (nadaje drewnu odpowiedni kolor). Bejca nie tworzy na powierzchni drewna widocznej powłoki, lecz wnika głęboko w jego pory, zabezpieczając je w ten sposób i pozostawiając naturalny wygląd i fakturę. Farba do gruntowania (podkładowa) - farba nanoszona bezpośrednio na podłoże, spełniająca różne funkcje (izolującą, wypełniającą pory, wygładzającą nierówności, ochrony przed korozją itp).

Farba emulsyjna - wyrób lakierowy, którego spoiwem jest dyspersja substancji powłokotwórczej. Farby emulsyjne są najczęściej kojarzone z wyrobami do malowania wnętrz.

Impregnat - wyrób lakierowy, nasycający, stosowany na podłoża chłonne (drewno, podłoża mineralne).

Pigment kolorujący - pasta pigmentowa z dodatkiem środków pomocniczych, przeznaczona do kolorowania wyrobów lakierowych.

Szpachlówka - wyrób stosowany na podłoże w celu wyrównania wszelkich nierówności powierzchni.

Rozcieńczalnik - ciecz, która może być dodawana do wyrobu lakierowego celem jego rozcieńczenia i doprowadzenia do lepkości roboczej (ważne w przypadku malowania metodami natryskowymi).

Powłoka lakierowa - warstwa rozprowadzonego i wyschniętego na powierzchni wyrobu lakierowego, charakteryzująca się określonymi parametrami.

Powłoka gruntowa (podkład) - powłoka przylegająca bezpośrednio do podłoża, odpowiednio zabezpieczająca go (patrz: farba do gruntowania).

Powłoka kryjąca - powłoka wykazująca zdolność krycia podłoża.

Powłoka (warstwa) nawierzchniowa - ostatnia, zewnętrzna warstwa powłoki lakierowej nadająca charakter dekoracyjny.

Powłoka ochronno-dekoracyjna - powłoka zabezpieczająca podłoże przed działaniem czynników zewnętrznych i jednocześnie nadająca efekt dekoracyjny.

Z CZEGO SKŁADAJĄ SIĘ WYROBY LAKIEROWE

Wyroby lakierowe składają się z wielu różnych składników. Każdy z nich jest nieodzowny i spełnia ważną rolę. Dlatego dobrze jest wiedzieć z czego się farby składają.

Substancja powłokotwórcza - substancja chemiczna mająca zdolność tworzenia powłoki lakierniczej.

Pigment - substancja stała, nierozpuszczalna w spoiwie, charakteryzująca się zdolnością krycia i nadająca wyrobowi lakierowemu określoną barwę.

Rozpuszczalnik - lotna ciecz w której substancja błonotwórcza jest całkowicie rozpuszczona.

Rozcieńczalnik - lotna ciecz, która nie jest rozpuszczalnikiem substancji błonotwórczej, lecz może być dodawana do wyrobu lakierowego celem osiągnięcia np. określonej lepkości roboczej.

Wypełniacze - substancje nieorganiczne (minerały kopalne lub związki syntetyczne) nierozpuszczalne w spoiwie, dodawane celem obniżenia ceny wyrobu oraz poprawy jego niektórych parametrów.

Substancje pomocnicze - specjalne substancje dodawane do wyrobów w niewielkich ilościach i nadające mu określone właściwości. Mogą to być np. substancje matujące (do otrzymywania wyrobów matowych), substancje przeciwkożuszące, środki grzybobójcze, przeciwpienne, absorbery promieniowania UV, stabilizatory, środki poprawiające rozlewność i inne.

Sykatywa - katalizator schnięcia. Dodawany do niektórych rodzajów wyrobów ma na celu przyspieszenie procesu wysychania wyrobu.

PARAMETRY I CECHY WYROBÓW LAKIEROWYCH

Wyroby lakierowe posiadają określone parametry, które go charakteryzują. Poniżej przedstawione zostały najważniejsze i najistotniejsze z punktu widzenia użytkownika.

Gęstość - parametr określający ciężar wyrobu w jednostce objętości, wyrażony w g/cm³. Gęstość wyrobów lakierowych mieści się zwykle w granicach 1,1-1,6 g/cm³.

Lepkość - parametr charakteryzujący konsystencję wyrobu lakierowego. Im wyższa lepkość tym wyrób jest gęstszy. Odpowiednia lepkość zapewnia wygodne nakładanie wyrobu lakierowego oraz uzyskanie odpowiedniej grubości powłoki.

Czas schnięcia - czas wysychania powłoki lakierowej w określonych warunkach temperatury i wilgotności powietrza.

Wydajność - określa praktyczną ilość m2 powierzchni możliwych do wymalowania 1 litrem wyrobu przy jednokrotnym malowania

Zawartość substancji lotnych - określa ilość rozpuszczalników, rozcieńczalników, wody i innych substancji lotnych ulatniających się z wyrobu w procesie schnięcia. Im mniejsza ilość substancji lotnych, tym większa ilość substancji tworzących powłokę i jednocześnie mniejsza emisja do otoczenia szkodliwych substancji lotnych.

Siła (zdolność) krycia - zdolność powłoki lakierowej do przesłaniania podłoża.

Twardość powłoki - zdolność powłoki do nie ulegania trwałym odkształceniom przy działaniu na jej powierzchnię nacisku twardego ciała.

Rozlewność - właściwość samorzutnego rozpływania się świeżo nałożonej warstwy wyrobu lakierowego, powodująca powstanie gładkiej i równej powłoki.

Stopień połysku powłoki - własność dekoracyjna powłoki polegająca na zdolności do zwierciadlanego odbijania światła.

Tiksotropia - zjawisko występujące w niektórych wyrobach, polegające na spadku jego lepkości podczas mieszania lub malowania. Jest to proces odwracalny. Po zakończeniu pracy lepkość wraca do swej wartości wyjściowej. Dzięki temu zjawisku wyrób nie ścieka z pionowych powierzchni, nie tworzą się zacieki i możliwe jest nakładanie grubszych warstw lakieru.

Odporność na ścieranie - właściwość powłoki charakteryzująca jej odporność na ścieranie. Jest szczególnie przydatna w przypadku np. lakierów podłogowych.

Okres gwarancji - określa czas składowania wyrobu, w którym producent gwarantuje zachowanie określonych jego własności technicznych i użytkowych.

PODSTAWOWE WADY WYROBÓW I POWŁOK LAKIERNICZYCH

Niestety wyroby lakierowe i gotowe powłoki lakiernicze mogą wykazywać pewne wady wynikające między innymi z nieprawidłowego przechowywania wyrobu, przygotowania podłoża do malowania oraz sposobu i warunków aplikacji. Poniżej przedstawione są najważniejsze i najczęściej pojawiające się wady.

Gęstnienie wyrobu - zwiększenie lepkości lub konsystencji wyrobu występujące niekiedy podczas dłuższego składowania.

Kożuszenie - tworzenie się na powierzchni wyrobu wyschniętej warstewki (kożucha) powstającej na skutek m.in. nieszczelnego opakowania.

Osadzanie - zjawisko opadania na dno opakowania pigmentów i wypełniaczy, prowadzące do powstania osadu. Rozwarstwienie pigmentu - zjawisko nierównomiernego rozprowadzenia pigmentów w wyrobie, prowadzące do powstawania na powłoce lakierniczej smug, cętek i niejednolitości barwy.

Kratery - wada powłoki polegająca na powstawaniu w powłoce drobnych zagłębień.

Kredowanie - wada powłoki charakteryzująca się występowaniem na powierzchni powłoki części niezwiązanego pigmentu powodującego brudzenie.

Kruchość - wada powłoki polegająca na zmniejszeniu jej elastyczności i przyczepności.

Krystaliczność - wada powłoki polegająca na powstawaniu na jej powierzchni deseni przypominających zamarzniętą szybę.

Łuszczenie - wada powłoki polegająca na jej odpadaniu od podłoża.

Marszczenie - wada powłoki polegająca na występowaniu pofałdowań powierzchni.

Odlep - wada polegająca na słabej przyczepności powłoki wyczuwalnej po naciśnięciu jej powierzchni palcem.

Spęcherzenie powłoki - wada powłoki polegająca na tworzeniu się miejscowych wybrzuszeń, wywołana działaniem wody lub elektrolitów.

Podnoszenie powłoki - zjawisko występujące podczas nakładania kolejnej warstwy wyrobu, spowodowane spęcznieniem lub rozmiękczeniem poprzedniej powłoki.

Skórka pomarańczowa - wada powłoki polegająca na powstawaniu na jej powierzchni drobnych, regularnych nierówności spowodowanych złą rozlewnością wyrobu.

Spękanie - wada polegająca na tworzeniu się rys i szczelin powłoki.

Sznary - wada występująca podczas malowania np. pędzlem i polegająca na powstawaniu smug i równoległych zgrubień na wymalowanej powłoce.

Utrata połysku - wada powłoki o wysokim połysku polegająca na zmniejszeniu się jej połysku.

Wytrącenia - wada powłoki polegająca na występowaniu na jej powierzchni cząstek zanieczyszczeń. Może powstawać podczas malowania w pomieszczeniu brudnym lub o dużym zapyleniu.

Wykwity - wada polegająca na powstawaniu nalotu na powierzchni powłoki, spowodowana przenikaniem przez nią soli znajdujących się w podłożu (dotyczy głównie podłoży mineralnych).

Zacieki - wada powłoki polegająca na tworzeniu się zgrubień wyrobu powstałych na skutek ściekania z pionowych powierzchni.

Żółknięcie powłoki - efekt starzenia się białych powłok lakierniczych, polegający na występowaniu charakterystycznego żółtawego odcienia.

JAK MALOWAĆ?

Malowanie to proces złożony składający się z kilku etapów. Od prawidłowego ich przeprowadzenia zależy trwałość i estetyka wymalowania. Niezależnie od podanych poniżej informacji użytkownik powinien zawsze stosować się ściśle do wskazówek podawanych przez producenta dla konkretnego produktu i zastosowania.

PRZYGOTOWANIE WYROBU DO MALOWANIA

OTWIERANIE OPAKOWANIA
Opakowanie z wyrobem lakierowym należy otworzyć przed samym malowaniem. Należy to uczynić ostrożnie, tak aby nie uszkodzić wieczka. Jeśli nie zużyjemy całego opakowania, to będzie ono potrzebne do zamknięcia puszki.

USUWANIE KOŻUCHA Kożuch może utworzyć się na powierzchni farby podczas długiego magazynowania wyrobu, niedomkniętego opakowania lub wtedy, gdy jest ono zbyt długo otwarte. Zazwyczaj kożuch nie jest efektem pogorszenia jakości wyrobu. Kożuch usuwamy z całej powierzchni wyrobu, odcinając go ostrym nożem od ścianek naczynia. Należy zawsze usuwać całą powierzchnię kożucha. MIESZANIE Każdy wyrób przed malowaniem zaleca się dokładnie wymieszać. Dotyczy to szczególnie wyrobów pigmentowanych i magazynowanych przez dłuższy okres czasu. Mieszanie ma na celu uzyskanie pozbawionego osadu i jednolitego wyrobu. Do wymieszania można stosować specjalne mieszadełka drewniane lub mieszadło mechaniczne (np. koszykowe) podłączone do zwykłej wiertarki.

ROZCIEŃCZANIE
Zdecydowana większość wyrobów lakierowych dostępnych na rynku jest gotowa do użytku i nie wymaga już dodatkowego rozcieńczania. Jest to konieczne tylko wówczas, gdy wyrób był zbyt długo lub nieodpowiednio przechowywany oraz w przypadku nakładania farby metodą natryskową. Należy zawsze stosować rozcieńczalniki zalecane do konkretnego wyrobu przez producenta.

Ilość dodawanego do wyrobu rozcieńczalnika nie powinna przekraczać:
- 5% przy malowaniu pędzlem, wałkiem lub natryskiem hydrodynamicznym;
- 10% przy nakładaniu farby natryskiem powietrznym;
- 3% w przypadku wyrobów tiksotropowych.

Filtrowanie stosuje się wtedy gdy w produkcie znajdują się nierozmieszane cząstki osadu, resztki kożucha lub też inne niepożądane zanieczyszczenia. Proces filtrowania najczęściej stosuje się przed nakładaniem farb metodą natrysku hydrodynamicznego lub pneumatycznego PAMIĘTAJ! W warunkach domowych najłatwiej jest filtrować wyrób przez pończochę lub złożoną na pół gazę.

WARUNKI PROWADZENIA PRAC MALARSKICH

TEMPERATURA Temperatura ma decydujący wpływ na szybkość wysychania powłok. Zbyt niska temperatura powoduje nawet dość znaczne wydłużenie czasu schnięcia. Za wysoka temperatura powoduje za szybkie schnięcie (farba "schnie na pędzlu"), co może powodować wady powłoki. Większość wyrobów malarskich można nakładać od +5°C. Zdarzają się też produkty które można nakładać w jeszcze niższych temperaturach, nawet ujemnych. Dotyczy to jednak głównie zastosowań przemysłowych. Optymalna temperatura otoczenia podczas prowadzenia prac malarskich wynosi od +10°C do +30°C.

WILGOTNOŚĆ
Zaleca się, aby podczas prowadzenia prac malarskich wilgotność względna powietrza była poniżej 80%. Wzrost wilgotności względnej powietrza powyżej tej wartości może prowadzić do tworzenia się na powierzchni warstewki zaabsorbowanej wody, a także przyczyniać się do zmniejszenia szybkości wysychania wyrobu. Zbyt wysoka wilgotność jest szczególnie niekorzystna dla wyrobów rozpuszczalnikowych.

METODY NAKŁADANIA WYROBÓW LAKIEROWYCH

PĘDZEL Malowanie pędzlem stanowi najbardziej rozpowszechniony sposób nakładania wyrobów lakierowych. Jest to też najprostsza i najtańsza metoda malowania. Stosowana jest praktycznie wszędzie, jednak najlepiej sprawdza się przy malowaniu elementów małych, ozdobnych, trudnodostępnych np.: narożników, krawędzi itp. Wadą tej metody jest słaba wydajność oraz powstawanie śladów po pędzlu (sznary). Jest to szczególnie widocznie przy malowaniu wyrobami wodorozcieńczalnymi. Do wyrobów rozpuszczalnikowych poleca się pędzle z włosia naturalnego (świńskiego), natomiast do wyrobów wodorozcieńczalnych pędzle z włókien syntetycznych, najlepiej o miękkim włosiu i rozszczepionych na czworo końcówkach. Minimalizuje się w ten sposób występowanie sznarów.

WAŁEK Wałki malarskie, choć mniej popularne od pędzli, są bardziej wydajne oraz łatwiej i szybciej się nimi maluje. Są one przydatne przy malowaniu nierównych i szorstkich powierzchni. Wgłębienia w podłożu dobrze i równomiernie wypełniają się farbą. Wałki są często sprzedawane jako komplet: rączka, wałek oraz kuweta na wyrób wraz z ociekaczem. Na rynku dostępne są wałki różnej wielkości i wykonane z różnych okładzin. Wałki z pluszu nylonowego i futra baraniego (tzw. baranki) polecane są do farb emulsyjnych (malowanie ścian i sufitów). Wałki wykonane z pluszu moherowego, welurowego lub gąbkowe polecane są do malowania emaliami i lakierami.

METODY NATRYSKOWE
Metody natryskowe są rzadko używane w warunkach domowych, ze względu na konieczność stosowania odpowiedniego sprzętu (kompresor, agregat hydrodynamiczny, pistolet natryskowy) oraz zachowanie odpowiednich warunków aplikacji (zabezpieczenie pomieszczenia i osoby malującej przed nadmiernym pyleniem, zabezpieczenia ppoż itp.). Jest to jednak metoda bardzo wydajna, stąd jej szerokie zastosowanie, zarówno w małych warsztatach i lakierniach oraz w lakiernictwie przemysłowym. Zasadniczo stosowane są trzy metody natrysku: powietrzny (pneumatyczny), bezpowietrzny (hydrodynamiczny) oraz elektrostatyczny. Stosując metody natryskowe często zachodzi konieczność rozcieńczenia wyrobu do lepkości umożliwiającej poprawne malowanie. Należy również odpowiednio dobrać wielkość i rodzaj dyszy oraz ciśnienie robocze. Te parametry są ustalane indywidualnie dla każdego wyrobu. Strumień materiału lakierniczego wyrzucany z dyszy powinien być dobrze rozpylony (nie powinny tworzyć się większe krople wyrobu-plucie). Przy malowaniu pistoletem strumień farby kierujemy zawsze prostopadle do malowanej powierzchni. Powierzchnie lakieruje się cienkimi warstwami metodą krzyżową. Pomiędzy kolejnymi warstwami lakier powinien dobrze podeschnąć (zgodnie z zaleceniami producenta).

PRZYGOTOWANIE DO MALOWANIA

Przed przystąpieniem do pracy dobrze zapoznaj się ze wskazówkami producenta dotyczącymi stosowania produktu.
Zapewnij dobrą wentylację pomieszczenia w którym prowadzisz prace malarskie.
Zabezpiecz, najlepiej przy pomocy folii, podłogę, meble i inne przedmioty których nie chcesz malować.
Aby uzyskać gładkie, równe i estetyczne powłoki miej pewność, że w pomieszczeniu, w którym prowadzisz prace malarskie, nie unosi się w powietrzu kurz i pył.

PRAWIDŁOWE PRZYGOTOWYWANIE PODŁOŻY I ICH MALOWANIE

Przygotowanie podłoża jest bardzo istotnym czynnikiem wpływającym na jakość, trwałość i skuteczność ochronnego działania powłoki lakierniczej. W zależności od rodzaju stosowanego wyrobu, charakteru podłoża oraz wymaganego stopnia jego przygotowania, stosujemy adekwatną metodę przygotowania.

Powierzchnię szlifuje się do uzyskania jednolitej gładkiej powłoki ręcznie, przy pomocy papieru ściernego, waty stalowej lub przy pomocy szlifierek mechanicznych (taśmowych, oscylacyjnych itp.).

Jeśli masz zamiar malować elementy drewniane znajdujące się na zewnątrz pomieszczeń (np. ławki, płoty, altanki itp.), powinieneś je zabezpieczyć przed działaniem czynników atmosferycznych, wody, mrozu, grzybów i owadów. Służą do tego specjalne środki ochrony drewna, często nadające również odpowiedni kolor. W tym przypadku drewno powinno być również czyste, suche i bez śladów sinicy.

Następnie powierzchnię odpyla się, usuwa wszelkie zanieczyszczenia mechaniczne i jeśli zachodzi taka potrzeba, suszy.

Drewno malujemy zawsze wzdłuż usłojenia. Ilość nakładanych warstw jest uzależniona od rodzaju produktu i warunków eksploatacji powłoki. Parkiety i podłogi drewniane zaleca się malować trzykrotnie, nowe meble, boazerie dwukrotnie, odnawiane powierzchnie jedno- lub dwukrotnie w zależności od potrzeb.

PODŁOŻA MINERALNE

Podłoża mineralne (tynki, beton, cegła) powinny być czyste, bez rys i szczelin oraz pozbawione mleczka cementowego.
Tynki powinny wykazywać wystarczającą wytrzymałość mechaniczną, nie powinny ścierać się przy potarciu ręką oraz przy opukiwaniu, nie powinny dawać głuchych odgłosów, świadczących o odspojeniu się tynku od podłoża. W takim przypadku fragment tynku należy usunąć i uzupełnić nowym. Wszystkie inne ubytki należy również uzupełnić np. przy pomocy zaprawy cementowo- wapiennej lub gipsu.
Miejsca zagrzybione należy osuszyć, zlikwidować grzyb poprzez jego mechaniczne usunięcie, a następnie zdezynfekować stosując odpowiednie środki grzybobójcze.

PAMIĘTAJ! Jeśli w pomieszczeniu występuje grzyb to na pewno musi być tego jakaś przyczyna. Trzeba koniecznie zlikwidować przyczynę jego powstawania. W przeciwnym razie będzie cały czas powracał. Sama dezynfekcja jest niewystarczająca.

Świeży beton lub tynki można malować dopiero po określonym czasie utwardzania i karbonizacji tj. po około 4 tygodniach.
Podłoża przeznaczone do malowania wyrobami emulsyjnymi zaleca się przed malowaniem zmyć wodą z dodatkiem detergentów, a następnie czystą wodą.
Wszystkie miejsca złuszczone, popękane i słabo przyczepne do podłoża należy usunąć przy pomocy szpachelki i uzupełnić ubytki.

PAMIĘTAJ! Przed malowaniem warto sprawdzić czy stara powłoka jest dobrze przyczepna do podłoża. Malując wałkiem na powierzchni słabo przyczepnej spowoduje się odrywanie starej powłoki i przyklejenie jej do wałka. Cała twoja praca pójdzie na marne. Najprostszym sposobem sprawdzenia przyczepności jest przyklejenie na powierzchnię kawałka taśmy klejącej. Po jej gwałtownym oderwaniu sprawdzamy, czy zostały na niej resztki farby. Jeśli tak, to oznacza, że powłoka jest słabo przyczepna.

Podłoża przygotowane do malowania tradycyjnymi farbami emulsyjnymi mogą być wilgotne, lecz nie może ściekać z nich woda. W przypadku starych powłok klejowych lub wapiennych należy je usunąć przed malowaniem wyrobami emulsyjnymi. Powłokę farby klejowej lub wapiennej, należy zwilżyć wodą, a następnie zeskrobać szpachlą. Odsłoniętą w ten sposób powierzchnię należy dokładnie zmyć wodą i osuszyć. Malowanie należy rozpocząć od sufitu. Maluje się go pasami o szerokości do 1 m. Przy malowaniu następnego pasa zaciera się kontury poprzedniego, aby uniknąć różnic i niedomalowanych pól. Na końcu uzupełniane są krawędzie i narożniki. Ściany maluje się pionowymi pasami, zawsze z góry do dołu, na takiej samej zasadzie co sufity.

Farbę najlepiej jest rozprowadzać metodą krzyżową. Powłoka jest wówczas jednolita i równomierna. Ilość nakładanych warstw zależy od jakości i rodzaju farby oraz stopnia zabrudzenia podłoża.
- Zdarzają się sytuacje, że w pomieszczeniu są na ścianach i sufitach trudno usuwalne plamy (np. zacieki wodne, plamy z olejów, sadza). Popularnym sposobem pozbycia się plam jest usunięcie starej farby przy pomocy np. szpachelki, a następnie pomalowanie pomieszczenia tradycyjną farbą emulsyjną do wnętrz. Ta metoda nie daje gwarancji skuteczności. Często zdarza się, że po pomalowaniu zaciek zostaje "wyciągnięty" na zewnątrz i nadal jest widoczny. Bezpieczniej jest więc usunąć nie tylko farbę, ale i fragment tynku na którym powstał zaciek. Po ponownym zatynkowaniu można malować farbą emulsyjną. Jest to jednak metoda uciążliwa i pracochłonna. Najlepszą i najprostszą metodą pozbycia się uciążliwych plam jest zastosowanie farby REMOMAT izolującej plamy. Produkt nie wymaga specjalnego przygotowywania podłoża przed malowaniem, posiada bardzo dobrą przyczepność do podłoża i zdolność całkowitego krycia uciążliwych plam i zabrudzeń (zacieki wodne, plamy po nikotynie, sadzę i ślady spalenizny, tłuste plamy itp.).

PAMIĘTAJ! Jeśli chcesz pomalować zaciek wodny, to ściana musi być wysuszona. Nie wolno malować mokrych zacieków.

PODŁOŻA METALOWE Typowe zanieczyszczenia powierzchni stalowych to: rdza, oleje, smary, kurz, pył, luźno związane stare powłoki malarskie, wilgoć, topniki i żużel, chemikalia (np. pozostałości detergentów, sole) oraz opiłki żelaza. Niedokładne usunięcie tych zanieczyszczeń może spowodować powstanie różnych wad powłoki malarskiej oraz osłabienie jej trwałości. Dotyczy to w szczególności elementów narażonych na działanie czynników atmosferycznych. Czyszczenie metalu z powyższych zanieczyszczeń odbywa się przy pomocy narzędzi ściernych (szczotka metalowa, papier ścierny itp.) do czystego metalu.

PAMIĘTAJ! Należy zawsze dokładnie usunąć wszelkie ślady korozji. Źle oczyszczona i pomalowana powierzchnia będzie nadal korodować i wkrótce będzie trzeba przeprowadzić kolejną renowację.

Jeśli mamy do czynienia z powierzchnią odnawianą, wcześniej już malowaną, to często wystarcza jedynie zmatowić ją papierem ściernym i ponownie pomalować. Jeśli jednak zauważalne są pęknięcia starej powłoki, wykwity rdzy i inne wady, to należy takie miejsca dokładnie oczyścić ze starej farby oraz rdzy, zagruntować i pomalować emalią nawierzchniową. Metody usuwania starej powłoki lakierniczej zostały omówione w punkcie dotyczącym renowacji materiałów drewnianych i drewnopochodnych.
-Przygotowany do czysta metal należy wpierw zagruntować odpowiednią farbą przeciwrdzewną (chyba że stosuje się specjalną farbę nawierzchniową stosowaną bezpośrednio na surowy metal), a następnie po wyschnięciu nanieść 1-2 warstwy emalii nawierzchniowej, w zależności od potrzeb i zaleceń producenta.
-Powierzchnie metali nieżelaznych stanowią złe podłoże dla powłok malarskich. Wynika to z trudności uzyskania dobrej przyczepności pokrycia malarskiego do bardzo gładkiego podłoża. Podłoże metali nieżelaznych powinno być suche, pozbawione olejów, smarów, tłuszczu oraz produktów korozji, pyłu, kurzu i innych zanieczyszczeń mechanicznych. Zmniejszenie gładkości powierzchni można osiągnąć dzięki szczotkom z twardego włosia, naturalnego lub sztucznego, lub szlifowaniu drobnym papierem ściernym. Powierzchnie metali nieżelaznych maluje się podobnie jak powierzchnie metali żelaznych, lub też stosując specjalne farby do powierzchni nieżelaznych (ocynkowanych, aluminiowych itp.).

PAMIĘTAJ! Aby poprawić trwałość wymalowania powierzchnie metalowe należy odtłuścić przemywając powierzchnię benzyną ekstrakcyjną, lub wodą z dodatkiem środków powierzchniowo-czynnych (najlepiej z dodatkiem 1-2% roztworu amoniaku), a następnie spłukać powierzchnie wodą.

PO ZAKOŃCZENIU PRACY

Zamknij szczelnie opakowanie z resztkami farby.
Umyj ręce i inne części ciała z farby, stosując wodę z mydłem lub pasty do mycia rąk.
Jeśli chcesz wykorzystać narzędzie malarskie do następnego malowania, umyj je dokładnie z resztek farby. Do czyszczenia można stosować wodę (w przypadku wyrobów wodorozcieńczalnych i emulsyjnych) lub odpowiedni rozcieńczalnik organiczny (w przypadku stosowania wyrobów rozpuszczalnikowych).
Usuń z pomieszczenia folie zabezpieczające i oczyść ewentualne, niepożądane zabrudzenia. Zabrudzenia najlepiej oczyścić zanim nastąpi całkowite wyschnięcie wyrobu. Stosować można tutaj ścierkę zwilżoną wodą lub też rozcieńczalnikiem. W przypadku stosowania rozcieńczalnika należy uważać, aby nie nastąpiło odbarwienie, lub zniszczenie czyszczonej powierzchni.
Malowany przedmiot można eksploatować po jego całkowitym wyschnięciu.

BEZPIECZEŃSTWO I HIGIENA PRACY ORAZ OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA

Wyroby lakierowe składają się z wielu substancji chemicznych w tym również takich, które mogą negatywnie oddziaływać na organizm ludzki.

PAMIĘTAJ! Zgodnie z obowiązującymi przepisami wszystkie wyroby lakierowe muszą zawierać na opakowaniu tabliczkę ostrzegawczą (patrz rysunek poniżej) zawierającą informacje o zawartych substancjach szkodliwych oraz skutkach jakie mogą one wywołać.

Podczas prowadzenia prac malarskich należy:

zapewnić dobrą wentylację w pomieszczeniu, w którym prowadzone są prace malarskie

stosować odpowiednie ubrania ochronne oraz rękawice

trzymać zwierzęta domowe i dzieci z dala od miejsca malowania

wszelkie artykuły spożywcze należy trzymać i spożywać w pomieszczeniu, w którym nie są prowadzone prace malarskie

w przypadku zabrudzenia rąk lub innych części ciała należy je umyć wodą z mydłem lub też stosując specjalne pasty do mycia rąk

PAMIĘTAJ! Rozcieńczalniki organiczne zawierają liczne szkodliwe substancje, w tym również kancerogenne. Mycie nimi rąk i innych części ciała jest niewskazane.

Wyroby rozpuszczalnikowe zawierające organiczne substancje lotne należą do l lub II klasy niebezpieczeństwa pożarowego. Aby zapobiec powstaniu pożaru należy:

przechowywać wyroby w szczelnie zamkniętych opakowaniach z dala od grzejników, kaloryferów i źródeł ognia

podczas malowania nie wolno palić, używać otwartego ognia oraz narzędzi iskrzących

zapewnić dobrą wentylację w pomieszczeniu, w którym prowadzone są prace malarskie

PRZECHOWYWANIE I TRANSPORT WYROBÓW LAKIEROWYCH

Wyroby lakierowe powinny być przechowywane w szczelnie zamkniętych opakowaniach w miejscu czystym, suchym, dobrze wietrzonym i z dala od źródeł ognia i ciepła. Temperatura przechowywania powinna wynosić od +5 do +25 °C. Przechowywanie wyrobów w temperaturze poniżej +5 °C lub powyżej +25 °C może negatywnie wpłynąć na ich jakość oraz stabilność, a nawet doprowadzić do zniszczenia wyrobu.

PAMIĘTAJ! Przechowywanie w temperaturze powyżej +5°C jest szczególnie ważne dla wyrobów emulsyjnych i wodorozcieńczalnych. Poniżej tej temperatury wyrób może ulec zniszczeniu.

Wyrób należy przechowywać poza zasięgiem dzieci. Dopuszczalny czas składowania wyrobu jest określony przez producenta. Jest to okres gwarancji, w którym producent gwarantuje zachowanie dobrej ich jakości, zgodnie z wymaganiami norm przedmiotowych.

PAMIĘTAJ! Jeśli wyrób jest przechowywany prawidłowo, to zachowa on swoje dobre właściwości przez znacznie dłuższy okres czasu, niż gwarantowany przez producenta (nawet do kilkunastu lat).

Wyroby lakierowe powinny być transportowane w szczelnie zamkniętych opakowaniach, w pozycji pionowej, zabezpieczone przed opadami atmosferycznymi i bezpośrednim działaniem słońca. Dla wyrobów emulsyjnych i wodorozcieńczalnych temperatura transportu nie powinna być niższa niż +5 °C.